تبلیغات
...مطالب جمع آوری شده در مورد تایپوگرافی... - پدرسالاری در تایپوگرافی
 
درباره وبلاگ


تایپوگرافی تکنیکی در گرافیک است که با حضور چاپ در عرصه نشر کتاب به وجود آمده است. با آمدن چاپ، برای تلطیف کردن کلمات چاپی که خشک به نظر می رسیدند، حرکاتی در بخش هایی از لغات و برجسته کردن آن ایجاد می کردند. تایپوگرافی اصطلاحی است که این روزها در مجامع هنری گرافیکی زیاد شنیده می شود. گاهی آن را با خوشنویسی ( کالیگرافی) اشتباه می گیرند. هرچند که استفاده از این تکنیک پیشنه حداقل ۵۰ ساله در ایران دارد.
در تایپوگرافی خوانا بودن مهم است زیرا در زمینه ای استفاده می شود که اطلاع رسانی وجه بارز آن است، ولی در خوشنویسی زیبایی در اولویت قرار دارد. عقیده بر این است طراحان وظیفه انتقال ذهنیات خود و پیام موضوع را در طرح هایشان بر تصویر و حروف قرار می دهند. اینک خط ، در روند تحولات جدید ، وظیفه خود را خوانایی و سهولت نگارش نمی داند و کم و بیش به فرمی زیبا تبدیل شده است که در درجه اول مفهوم نوشته را قبل از خوانده شدن ، بیان می کند. در این دوره با رواج تایپوگرافی که سعی در تقویت ویژگی بصری حروف و نزدیک کردن نوشته به تصویر دارد ، برخی آن را با “خط نگاره” ، “خط نگاری” ، ” کالیگرافی” و “طراحی حروف” هم مسیر می دانند.

مدیر وبلاگ : مریم رضایِی نردین
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
...مطالب جمع آوری شده در مورد تایپوگرافی...
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
یکشنبه 11 مرداد 1388 :: نویسنده : مریم رضایِی نردین
شاید پرداختن به مواردی در مورد نهمین دوسالانه گرافیک، از جمله اعتبارش در ایران و جهان و توانایی انجمن گرافیک ایران، که شاید موفق ترین انجمن هنر در ایران است تکراری به نظر برسد، چرا که در مقالات چاپ شده در هفته های گذشته، بحق، بارها و بارها به این واقعیت های افتخارآمیز پرداخته شده است.
شاید پرداختن به مواردی در مورد نهمین دوسالانه گرافیک، از جمله اعتبارش در ایران و جهان و توانایی انجمن گرافیک ایران، که شاید موفق ترین انجمن هنر در ایران است تکراری به نظر برسد، چرا که در مقالات چاپ شده در هفته های گذشته، بحق، بارها و بارها به این واقعیت های افتخارآمیز پرداخته شده است. البته قصد هم ندارم که به ضعف های دوسالانه بپردازم، برای اینکه این ضعف ها در مقابل دوسالانه ها، سه سالانه ها و سالانه های مد شده یی که در یکی دوسال گذشته با کمال تاسف شاهدشان بودیم، ضعف به حساب نمی آید. ترجیح می دهم به سلسله جلسات پرشور «تایپوگرافی » که در کنار برپایی دوسالانه برگزار شد بپردازم.
از عنوان این سلسله جلسات پیدا بود که قرار است تعریفی از «تایپوگرافی» داده شود و اصلاً بدانیم که تایپوگرافی چیست. قباد شیوا، فرشید مثقالی، مسعود سپهر و رضا عابدینی سخنرانان جلسات بودند که هر یک به تعریف تایپوگرافی پرداختند، جز رضا عابدینی که با مطرح کردن ۳۰ سوال در مورد تایپوگرافی، جلسه اش را به پایان رساند. او اعتقاد دارد که دوره تعریف کردن و قانون گذاشتن به پایان رسیده است. در مجموع خلاصه جلسات را به صورت زیر می توان دوره کرد؛
قباد شیوا و مسعود سپهر؛ تایپوگرافی به کار با حروف قابل چاپ گفته می شود. خوشنویسی و دست نویس خارج از حیطه تایپوگرافی است.
فرشید مثقالی؛ تایپوگرافی کلاً به کار با حروف گفته می شود چه قابل تکثیر باشد چه نباشد. خوشنویسی و دست نوشته هم گونه یی از تایپوگرافی است. رضا عابدینی نیز، همان طور که گفته شد از دادن تعریف برای تایپوگرافی سر باز زد اما از مثال هایی که می زد پیدا بود که محدودیت تکثیرپذیری را برای تایپوگرافی قائل نیست و از این نظر با مثقالی هم نظر بود اما اختلاف نظر بین آنها در مورد ایده و فرم بود. مثقالی اعتقاد دارد که تایپوگرافی باید در جهت رساندن مفهوم اتفاق بیفتد و عابدینی حذف کردن تایپوگرافی فرمالیستی را نمی پذیرد و اعتقاد دارد که با این کار، بسیاری از آثار درخشان تایپوگرافی جهان، بخصوص مکتب گرافیک سوئیس را باید از دایره تایپوگرافی حذف کنیم. در جلسه آخر، که میزگردی بود با حضور هر چهار طراح، بیشتر حس شد که هیچ یک از آنها با نظر دیگری موافق نیست و در ذهن مخاطب عام تر این سوال نقش می بست که بالاخره تکلیف مان چیست؟ تایپوگرافی کدام است و حرف چه کسی را باور کنیم. در ذهن مخاطب جدی تر هم این سوال به وجود می آمد که حالا چه اصراری است تا همه به یک نظر مشترک برسند؟
جلسه با هشدار خطر تایپوگرافی بی مفهوم و فرمالیستی و ناخوانایی حروف ادامه پیدا کرد. سوال رضا عابدینی که خود را متهم ردیف اول این عمل خلاف و خطرناک می دانست این بود که از چه می ترسید؟ کدام خطر؟ و چطور می شود برای طراحان قانون وضع کرد که این طور طراحی کنند و آن طور طراحی نکنند. در نهایت هم ادامه جلسه به دو هفته بعد موکول شد؛ جلسه یی که هرگز برگزار نخواهد شد (که نشد). این رخداد که چهار طراح برجسته در مورد گرافیک بر سر میز گفت وگو بنشینند در ایران بی سابقه بوده است. این جلسه در تاریخ گرافیک ایران جلسه یی بسیار مهم قلمداد می شود. نه از این رو که نسخه تایپوگرافی در ایران چطور پیچیده شد، بلکه از این رو که دیگر اگر پدران گرافیک ایران بخواهند برای گرافیک ایران پدری کنند، پسران زیر بار نمی روند. معنی اش این است که دیگر دوره پدرسالاری در گرافیک ایران به سر رسیده است و پسران هم هرگز در آرزوی پدرسالار شدن نیستند. به همین خاطر علاقه یی به خط کشی کردن و وضع قانون برای نسل بعدشان ندارند.

منبع:آفتاب




نوع مطلب : تایپوگرافی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر